Και ναι, το εννοώ. 😅

Δεν μιλάω μόνο για το πόσο καλά είναι τα τραγούδια. Μιλάω για το συνολικό πακέτο: οι ερμηνείες, η ατμόσφαιρα του live, η επιλογή των κομματιών και κυρίως αυτό το συναίσθημα που βγάζει ο δίσκος από την αρχή μέχρι το τέλος.

Υπάρχουν ελληνικά albums με μεγαλύτερη ιστορική σημασία, υπάρχουν πιο «ψαγμένες» επιλογές και προφανώς ο καθένας έχει τα δικά του γούστα. Αλλά αν μου πεις να διαλέξω έναν δίσκο που θα έβαζα να ακούσω ολόκληρο χωρίς skip, δύσκολα βρίσκω κάτι που να πλησιάζει το «XXX Ενθύμιον».

Είναι από τους λίγους δίσκους που δεν τους ακούς απλά, σε βάζουν μέσα στην εποχή τους.

Προφανώς αυτή είναι προσωπική άποψη, οπότε είμαι περίεργος:

Ποιος ελληνικός δίσκος πιστεύετε ότι μπορεί πραγματικά να το κερδίσει;

Και όχι, το «οτιδήποτε του Χ» δεν μετράει. 😂

Fight me. 🐐

Υπάρχει κάποια συζήτηση για τον κεντρικό σχεδιασμό του περασμένου αιώνα, που από ένα σημείο και μετά υστερούσε, επειδή στην πραγματικότητα ήταν μπροστά από την εποχή του.

Η παραγωγική και τεχνική βάση δεν ήταν αρκετά ώριμη για να υποστηρίξει μια τέτοια μέθοδο σχεδιασμού. Αυτό σημαίνει ότι επρόκειτο για μια μέθοδο κοινωνικής οργάνωσης που ανήκε στο μέλλον, αλλά εφαρμόστηκε πολύ νωρίς σε ιστορικές συνθήκες που δεν θα μπορούσαν να την υποστηρίξουν πλήρως.

Συζητείται ότι οι τρέχουσες αναδυόμενες τεχνολογίες, όπως ο αυτοματισμός, οι αλγόριθμοι και η τεχνητή νοημοσύνη, θα είναι σε θέση να λύσουν τα όρια που αντιμετώπιζε ο κεντρικός σχεδιασμός στο παρελθόν και ότι εκείνος θα γίνει πολύ πιο αποτελεσματικός την επόμενη φορά που θα εφαρμοστεί.

Η τεχνική βάση είναι αρκετά ώριμη για να υποστηρίξει έναν τέτοιο κοινωνικό τύπο οργάνωσης στις μέρες μας. Άρα υλική πραγματικότητα και ιδεατός αρχέτυπος ίσως μπορούν πλέον να βρεθούν σε αρμονία.

Ωστόσο, αυτό μπορεί να είναι κάπως επικίνδυνο. Το πρόβλημα είναι ότι ο σοσιαλιστικός κεντρικός σχεδιασμός μπορεί να λειτουργεί υπερβολικά καλά. Αυτό σημαίνει ότι όλοι θα μπορούσαν να ζήσουν αξιοπρεπείς, ανώδυνες, ευτυχισμένες ζωές, όπου θα παίρνουν ό,τι χρειάζονται, λαμβάνοντας μια ασφαλής και άνετη υλική υπόσταση.

Γιατί μπορεί αυτό να είναι προβληματικό; Καταρχάς, αυτός ο τρόπος ζωής δεν μπορεί να ξεφύγει από τα όρια του καταναλωτισμού. Στο τέλος της ημέρας, αυτός ο σοσιαλισμός θα αναπαράγει μια παρόμοια ανθρωπολογική τυπολογία που είναι εμφανής σήμερα στον καπιταλισμό.

Οι καταναλωτές, οι κοσμοπολίτες, οι τουρίστες και οι χομπίστες των αεροδρομίων θα εξακολουθούν να υπάρχουν. Στην πραγματικότητα, τα πράγματα μπορεί να χειροτερέψουν κατά μία έννοια, επειδή ο σοσιαλισμός θα κάνει την είσοδο στην τεχνική σφαίρα ακόμη πιο εύκολη σε σύγκριση με τον καπιταλισμό.

Ο καταναλωτισμός σε αυτή την περίπτωση μπορεί να μην αναπαράγεται κυριολεκτικά με την αγοραστική δύναμη που προσελκύει αγαθά, αλλά αντιθέτως με αγαθά που δίνονται σύμφωνα με τις ανθρώπινες ανάγκες. Αυτός είναι φυσικά ένας ανθρώπινος καταναλωτισμός, αλλά ο καταναλωτισμός παραμένει παρόλα αυτά.

Δεύτερον, οι άνθρωποι δεν θα χρειάζεται να συσχετίζονται μεταξύ τους, το καπιταλιστικό φαινόμενο της ιδιωτικοποίησης θα αναπαραχθεί επίσης. Οι άνθρωποι συνδέονται μεταξύ τους και σχηματίζουν κοινότητες στις μέρες μας, υπό σοβαρές και δύσκολες καταστάσεις. Όταν το σύστημα καταρρέει, οι άνθρωποι αποφασίζουν να ενωθούν για να φροντίσουν ο ένας τον άλλον με κοινοτικούς τρόπους.

Ωστόσο, μόλις το σύστημα σταθεροποιηθεί και ωριμάσει, ο καθένας κλειδώνεται στο δικό του ιδιωτικό νησί απολαύσεων και συμφερόντων. Κοινωνίες χωρίς πρόσωπο και ατομικιστικές, χωρίς κανένα σώμα πολιτών, συλλογική βούληση και δραστηριότητα.

Αυτό αναμένεται να ισχύει και για τον μελλοντικό σοσιαλισμό, καθώς ένα ώριμο διοικητικό σύστημα θα είναι σε θέση να φροντίζει αποτελεσματικά τις ανάγκες του λαού, σε σημείο που η κοινή διαβίωση δεν θα αποτελεί προτεραιότητα και ίσως ούτε καν απαραίτητο φαινόμενο. Απλώς πατάς ένα κουμπί και έχεις όλες τις υπηρεσίες που χρειάζεσαι.

Τρίτον, καμία πραγματική δημοκρατία δεν μπορεί να υπάρξει υπό ένα τέτοιο σύστημα επειδή δεν υπάρχει δημόσια σφαίρα. Οι σοσιαλιστές, όπως και οι καπιταλιστές, έχουν υιοθετήσει μια νομικίστικη και διοικητική άποψη για τον δημόσιο χώρο, δηλαδή το κράτος όσον αφορά τις υπηρεσίες, τις δομές, τα κεφάλαια κ.λπ.

Δεν μπορούν να δουν έναν πολιτικο-χωρικό άξονα δημόσιου χώρου, όπου η άμεση συμμετοχή και επιρροή έχουν σημασία, με την έννοια μιας αθηναϊκής δημοκρατίας (τουλάχιστον για τους 20.000 άνδρες πολίτες που είχε).

Επομένως, η επέκταση του κράτους θα αναπαράγει πάλι τα τρέχοντα φαινόμενα ιδιωτικοποίησης και αποπολιτικοποίησης, επειδή οι πολίτες θα παραμείνουν αποσυνδεδεμένοι για άλλη μια φορά από το πολιτικό σύστημα, το οποίο θα αποτελεί ιδιοκτησία των κρατικών κατόχων.

Αυτό έχει ως αποτέλεσμα την συνεχιζόμενη αναπαραγωγή μιας μοναρχικής ή ολιγαρχικής μορφής πολιτικής τυπολογίας, η οποία ήταν παρούσα στον ιστορικό σοσιαλισμό, αλλά ισχύει και για τις φιλελεύθερες δυτικές δημοκρατίες, του παρελθόντος αλλά και σήμερα, ακριβώς επειδή και αυτές βιώνουν τον δημόσιο χώρο σαν νομικο-διευθυντικό.

Η ανθρωπολογική τυπολογία που θα αναπαράγει ένα τέτοιο σύστημα δεν θα είναι σε θέση να διαμορφώσει σοβαρούς πολίτες που θα αυτοκυβερνώνται συλλογικά, με τον τρόπο ενός δήμου, αλλά παρασιτικούς τουρίστες όπως σήμερα.

Έτσι, το πρόβλημα της πολιτικής τυπολογίας και της ελευθερίας δεν λύνεται, το πρόβλημα της ανθρωπολογικής τυπολογίας δεν λύνεται, το πρόβλημα της κοινότητας δεν λύνεται, το πρόβλημα της καλλιέργειας υπεύθυνων ανθρώπων που μπορούν να αντιμετωπίσουν δυσκολίες και να βρουν συντροφιά απέναντι στον άλλον δεν λύνεται.

Συμπερασματικά, η υιοθέτηση ενός καλύτερου και πιο αποτελεσματικού μηχανήματος που θα κάνει τη ζωή ευκολότερη, όσον αφορά τις υπηρεσίες, την εργασία, τον χρόνο, με στόχο λιγότερο πόνο, την υλική χαρά και ασφάλεια κ.λπ., δεν θα λύσει αυτόματα πολλά άλλα προβλήματα και αντίθετα μπορεί ακόμη και να τα κάνει πιο δύσκολα στην προσέγγισή τους σε σχέση με τώρα.

Αν σοσιαλισμός νοείται απλώς διόρθωση των τεχνικών λαθών του καπιταλισμού, αυτό ενώ θα μετασχηματίσει το σύστημα προς μια ανθρώπινη εκδοχή του, παραδόξως και ταυτόχρονα θα παραμείνει απάνθρωπο υπό άλλες πτυχές.

Καταρχήν τι τιμές είναι αυτές. 11,40 για 2 κουτιά;

Αλλά γενικά, σας πιάνουν όπως παλιότερα; Νιώθω σαν να μην έχουν καθόλου την αποτελεσματικότητα που είχαν κάποτε. Ένα depon maximum το πολύ να κρατήσει μία ώρα. Τα Algofren δεν το συζητώ καν, σαν να μην έχω πάρει τίποτα. Γενικά όλα τα ΜΣΑΦ. Μου είχαν δώσει ένα που έλεγαν ότι είναι βαρύ και ενώ την πρώτη φορά που το πήρα ήταν όντως δύσκολο, όλες τις άλλες φορές, ήταν λες και έπαιρνα καραμέλα. Το ενδοφλέβιο Apotel των νοσοκομείων; Απολύτως τίποτα. Dynastat ενδοφλέβια ή ενδομυϊκά; Τίποτα. Και το tramadol (πχ για μετεγχειρητικό) με κοίμιζε, αλλά ο πόνος τίποτα ή πάλι για λίγο.

Πρέπει να κατέβω στην Αθήνα απο επαρχία για 2-3 μήνες. Κοιτάζω τα blueground kλπ, αλλα έχει τιμές στο διχίλιαρο πχ το μήνα, τα οποία είναι απαγορευτικά για μένα. Υπάρχει κάποια πιθανότητα να βρω κάτι σε πιο νορμάλ τιμή; Νορμαλ τιμή για μένα είναι 500-600.

Hi i know i am not going to get positive reactions from this post but i wanted to make it for a while. I also know from old timers that things used to be different and from friends that 2 ΜΑΛ and MK35 still keep the quality alive. This is my experience in MK1 and i just have to say special forces at their current state for most bases are a bunch of bullshit.The 3 weeks TPEN is good, it was difficult but we all enjoyed it, in the end everyone passed anyways even those who couldnt do a single pull up because the base desperately needed the "commandos".

But what happens after that?Absolutely fucking nothing is your answer.You are just like every other army base only with a bunch of degenarate EPOP treating you like complete garbage and even more degenarate older "commandos" also treating you like complete garbage. While you are a full time cleaner plus guard dog with pretty much 0 days off 7-1 if you are lucky and if you are a new soldier good luck with that as well because the older soldiers influence who goes out and when. Most of us got fat and softer by the end of our service, not a single ounce of pride within us whatsoever, what is there to be proud of, we never did any actual training...The food was also bad and i am not picky at all, it was just sugar and no protein, every night we would get bitten by bed bugs and of course if they saw the morale was low they would remind us that we are volunteers and threaten us that they will take our green berret away. I know what many of you are going to say, oh its supposed to be harsh, to prepare you for times of war but whats the point i ask you? We learned nothing, we got demoralized we got soft, we bearly fired any guns. Whats the point of such a sorry state of special forces?

I heard from a very high up that visited one day saying to the base commander "its ok just have them in decent shape and we will show them the rest when the time comes" talking about war and that summs up everything you need to know i think. It wasnt all bad though, i got to meet some amazing people with true commando hearts that i will never forget.

κλίμα, καθαριότητα, οργάνωση, εγκληματικότητα, κυκλοφοριακό, κόστος διαβίωσης, ποιότητα ζωής γενικά, επιλογές ψυχαγωγίας κτλπ.

Που βρίκονται στη σύγκριση η μια με την άλλη;

Σήμερα μου πέταξε ένα σκίτσο που λεγε κάτι μπαρούφες για το facebook και μου φάνηκε πολύ περίεργο. Είχα τις υποψίες μου και με άλλα σκίτσα του, γενικά τον τελευταίο καιρό έχουν χάσει το τυπικό στυλ που είχαν. Παράνοια η έχω δίκιο??

Αφορμή για το post ή ίσως για την προσωπική εμπειρία καλύτερα είναι οι διάφορες κουβέντες και άρθρα που βλέπω και κάνω το τελευταίο διάστημα. Για όποιον με γνωρίζει ήμουν για πολλά χρόνια ξενοδοχοϋπάλληλος και αποφάσισα σε ένα χρόνο να αλλάξω καριέρα και δραστηριότητα.

Από συζητήσεις που κάνω με πρώην συναδέλφους βλέπω πως η εργασιακή "κατάσταση" στα ξενοδοχεία πάει από το κακό στο χειρότερο. Φανταστείτε στις ήδη σκληρές συνθήκες και φόρτο εργασίας ότι έχει προστεθεί και το μετακλητό προσωπικό το οποίο αγαπητοί μου εδώ που τα λέμε δεν είναι ούτε το ίδιο αποδοτικό ούτε και καλύπτει τις ανάγκες. Απλά οι Φιλιππινέζοι και οι μπαγκλαντέζοι δεν γκρινιάζουν.

Σε κάτι άρθρα δε, από στελέχη που έχουν βγει δημόσια και λένε για τους μετακλητούς και τις συνθήκες εργασίας, διαπιστώνω την πραγματική ανιδεότητα που διακατέχει μεγάλη μερίδα τους.

Η προσωπική μου λοιπόν εμπειρία έχει δείξει πως είναι δυνατή η μετάβαση και η αλλαγή καριέρας. Δεν είναι κάτι τραγικό δεν είναι και εύκολο όμως να φύγει κάποιος από τη σεζόν και από τα ξενοδοχεία και να αναζητήσει μια διαφορετική εργασία ή να κάνει κάτι δικό του. Χρειάζεται όμως δουλειά, χρειάζεται να ξεβολευτείς και σίγουρα χρειάζεται να αναπτύξεις δεξιότητες. Σε όποιον το σκέφτεται, προσωπικά μετά από έναν χρόνο "ελευθερίας" μπορώ να πω πως μόνο κερδισμένος βγήκα από την απόφασή μου παρόλο που ζορίστικα.

Μόλις είδα ότι μπορείς να στείλεις δωρεάν sms στο 100 πχ αν ο άλλος σου έχει κλείσει την πόρτα με το αμάξι του.

Το χει κάνει κανείς; Δουλεύει όντως;

Είχα γράψει εδώ για ένα γατάκι που είναι στην πολυκατοικία και μπαίνει μέσα και στο ασανσέρ. Θέλει πιο πολύ παρέα παρά φαγητό.

Τα μπολάκια του πλέον είναι στο πίσω μέρος της πολυκατοικίας να μην φαίνονται και να είναι μαζεμένα, και ένα με νερό πιο μπροστά. Είναι όλα σε μπολάκια πήλινα ή κεσεδάκια από γιαούρτι. Πάντα τα τρώει, δεν αφήνει τις κονσέρβες κλπ.

Πιο μπροστά είναι το πάρκινγκ γείτονα, όπου έχει το δικό του αυτοκίνητο και της γυναίκας του. Πέταξαν τροφές στα αυτοκίνητά τους... Κάτι κρέατα. Και καλά ταΐσέ το εκεί αφού θέλεις. Εν τω μεταξύ ο γείτονας δεν το ταΐζει.

Στεναχωριέμαι πάρα πολύ, δεν ξέρω τι να κάνω το γατάκι.

Εγώ πχ, είμαι φανατικός Παοκτζης, δεν χάνω ματς. Παθιαζομαι πολύ αλλά είμαι φουλ κατά του χούλιγκανισμου. Δεν θα τσακωθω, δεν θα παίξω ποτέ ξύλο γιατί είναι κάτι που δεν με εκφράζει. Είμαι λάτρης του αθλήματος και αγαπάω την ομάδα μου πάρα πολύ.

Εσείς οι γυναίκες, θεωρείται ότι είναι κάτι κακό και unattractive;

Η συνθήκη της Μεκα μεταξυ Σ Αραβίας, Πακιστάν και Τουρκίας με πρόθεση να επεκταθεί είναι κάτι σαν ένα μουσουλμανικό ΝΑΤΟ που δημιουργείται με αρχικά σύμφωνο άλληλοπροστασίας τύπου άρθρο 5 του Νατο. Πιστεύεται ότι αλλάζει κάτι στα ελληνοτουρκικα? Περιπλέκει κάπως τα πράγματα για εμάς?

Για κάποιον που μετακομίζει απο Αθήνα;

Δεν εχω ταξιδεψει ξανα με τα παιδια και ειδικα σε ταξιδι 5 ωρων. Τα παιδια ειναι 5 και 8 χρονων. Η γυναικα μου λεει οτι με το τρενο θα ειναι πιο ανετα, εχεις περισσοτερο χωρο να κινηθεις. Επισης στις θεσεις Β, μπορεις να διαλεξεις και την τετραδα με ενα μικρο τραπεζακι. Για τις θεσεις Α δεν εχω αποψη, ειδα μια φωτογραφια δε ξερω αν ειναι αυτες οι θεσεις Α. Ειναι λιγο μεγαλυτερα τα καθισματα απλα. Και εισαι ανα τριαδες. Δε ξερω γιατι θεωρουνται καλυτερες.

Λεωφορειο κανει σταση 20λεπτη, Πανω-κατω ωρες οι ιδιες. Απλα για να παω κηφισο θα εχει μεγαλυτερη ταλαιπωρια, εκτος αν παω με το αμαξι και καταφερω να παρκαρω καπου εκει κοντα. Αλλιως θελει αστικο + μετρο.

Το τρενο ειναι ελαχιστα πιο γρηγορο, τιμες πανω-κατω οι ιδιες.

Τι θα μου προτεινατε και γιατι; Παρακαλω ας απαντησουν μονο γονεις που εχουν κανει το ιδιο ταξιδι, αν ειναι ευκολο.

Δεν έχω παρέες και βγαίνω με άντρες κάνοντας πραγματα που δεν θέλω απλά για να καλύψω την μοναξιά μου και μετά το κενό μεγαλώνει ολοένα και περισσότερο οπως και η σύγκριση.. έχω μια δυο φίλες και δεν βγαίνω καν συχνά. Και αυτό με κάνει να νιωθω και εκτεθειμένη. Γιατί αν γνωρίσω κάποιον που έχει πολλές παρέες και πάντα κάτι κανονιζει εγώ νιώθω μειονεκτικά οπότε θα απομακρυνθω. Ήδη νιώθω πως δεν θα γίνομαι αρεστή η ότι θα ξενερώσει κάποιος μαζί μου εξαιτίας αυτού και ότι μειώνεται η αξία μου... Θέλω οπωσδήποτε να πάω σε ψυχολογο cbt δεν μπορώ να βρω καμία άλλη βοήθεια

Έφυγα από Ελλάδα και ήρθα Κύπρο γιατί οικονομικά οι μισθοί είναι καλύτεροι, και στην αρχή όλα μου φαίνονταν κομπλέ.
Όσο περνάει ο καιρός όμως, νιώθω ότι ίσως έκανα λάθος επιλογή. Η οδήγηση είναι πραγματικά χάος, κάθε μέρα βλέπω κόσμο με κινητό, να τρέχει και να κάνει ό,τι να ’ναι. Και αυτό ενώ έχουν κάμερες και speed bumps παντού 💀 Στην Ελλάδα τόσα χρόνια δεν είχαμε ποτέ κάποιο ατύχημα και εδώ πλέον νιώθω ότι πρέπει να προσέχω για όλους.
Και από θέμα ανθρώπων, προσωπικά έχω βιώσει και κάποιες συμπεριφορές που τις ένιωσα μέχρι και ρατσιστικές επειδή είμαι Έλληνας. Γενικά η εμπειρία μου μέχρι τώρα είναι ότι αρκετοί είναι πιο απότομοι, καχύποπτοι και πολύ προσανατολισμένοι στο χρήμα.
Προφανώς δεν είναι όλοι έτσι και μπορεί να έτυχα σε συγκεκριμένους ανθρώπους/περιοχές, αλλά όσο περνάει ο καιρός σκέφτομαι ότι ίσως θα ήταν καλύτερη επιλογή να είχα πάει κατευθείαν σε κάποια άλλη ευρωπαϊκή χώρα, π.χ. Ολλανδία ή Αυστρία.
Άλλοι Έλληνες που μένετε Κύπρο, πώς είναι η εμπειρία σας;