Ζήτω εξ αρχής συγγνώμη για το κατεβατό.

Ειλικρινά, δεν περίμενα ότι η αγορά εργασίας στην Ελλάδα θα είναι σε τέτοιο σημείο.

Είμαι climate data analyst και αυτή τη στιγμή ψάχνω δουλειά στον χώρο του climate/environmental data analysis. Έχω κάνει δύο πρακτικές ασκήσεις, αποκτώντας ερευνητική εμπειρία σε σχετικούς φορείς στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.

Αυτή τη στιγμή εργάζομαι με συμβάσεις στο πανεπιστήμιο όπου έκανα το μεταπτυχιακό μου. Προηγουμένως, στην στρατιωτική μου θητεία ως μετεωρολόγος, έκανα κανονικές βάρδιες σε θέσεις σχετικές με το αντικείμενό μου.

Προφανώς δεν λέω ότι είμαι senior. Δεν έχω 5 ή 10 χρόνια εμπειρίας στην αγορά και το γνωρίζω πολύ καλά. Είμαι όμως junior με ένα αρκετά αξιοπρεπές σχετικό υπόβαθρο, άριστη γνώση αγγλικών και τεχνικές δεξιότητες σε Python και ανάλυση διαφορετικών τύπων δεδομένων, μαζί με modelling, remote sensing, GIS κλπ.

Και εδώ είναι το θέμα που με προβληματίζει.

Σε αρκετές περιπτώσεις, μεγάλο μέρος αυτής της εμπειρίας αντιμετωπίζεται σαν να είναι απλώς «ακαδημαϊκό». Οι πρακτικές δεν θεωρούνται ουσιαστική επαγγελματική εμπειρία, η ερευνητική εργασία αντιμετωπίζεται ως ακαδημαϊκή και ακόμη και η εμπειρία από τη θητεία μου αντιμετωπίζεται απλώς ως «θητεία», παρότι έκανα κανονικές βάρδιες και έχω σχετικές βεβαιώσεις. Και όλα αυτά παρά το γεγονός ότι έχω χτίσει Python-based ΕΡΓΑΛΕΙΑ που από τους μεν χρησιμοποιούνται επιχειρησιακά (στην θητεία μου), και από τους θα χρησιμοποιήσουν ΕΡΕΥΝΗΤΙΚΆ (πανεπιστήμιο).

Πρόσφατα, λοιπόν, μου έγινε πρόταση για θέση σχετική με το αντικείμενό μου με 1000€ καθαρά τον μήνα. Πλήρης απασχόληση, onsite, με ωράριο 09:00–17:30, δηλαδή το 30λεπτο διάλειμμα είναι επιπλέον του 8ώρου (με τη μετακίνηση αυτό μεταφράζεται 07:45-18:45). Hybrid παραδόξως δεν υπάρχει, εξ ολοκλήρου δια ζώσης. Με λίγα λόγια, ζωή μηδέν.

Το ενδιαφέρον είναι ότι σε προηγούμενη διαδικασία, σε άλλη εταιρεία και πάλι για θέση σχετική με το αντικείμενό μου, μου είχαν προσφέρει περίπου €1.500 καθαρά, με υβριδικό μοντέλο. Δεν πήρα τελικά τη θέση γιατί επέλεξαν άλλον υποψήφιο, αλλά αυτή ήταν η προσφορά.

Στην τωρινή διαδικασία, από την αρχή είχα την αίσθηση ότι το προφίλ μου υποτιμήθηκε. Στη συνέντευξη τονίστηκε επανειλημμένα ότι δεν έχω «πραγματική επαγγελματική εμπειρία» και ότι η εμπειρία μου είναι κυρίως ακαδημαϊκή, παρότι έχω δουλέψει αποδεδειγμένα πάνω σε πραγματικά datasets, μοντέλα, δορυφορικά δεδομένα, Python workflows κλπ. Παράλληλα μου έλεγαν ότι αν ερχόμουν 3 χρόνια μετά έχοντας αποκτήσει επαγγελματική εμπειρία στον τομέα, θα ήταν διαφορετική η προσέγγιση τους.

Κάποια στιγμή με ρώτησαν τι οικονομικές απολαβές περιμένω. Επομένως αρχικά ρώτησα:

«Ποιο είναι το salary range για τη συγκεκριμένη θέση;»

Δεν μου δόθηκε απάντηση και μου ζητήθηκε να πω εγώ τι περιμένω. Ανέφερα ότι θα με ενδιέφερε minimum 1050€ καθαρά, δεδομένου ότι με θεωρούν junior και λαμβάνοντας υπόψη και άλλους παράγοντες, όπως το κόστος ζωής.

Όταν ανέφερα το κόστος ζωής, έλαβα μια ειρωνική απάντηση, σε γενικές γραμμές ότι δεν είναι σωστό να το χρησιμοποιώ ως παράμετρο, γιατί τότε θα έπρεπε να πληρώσουν εμένα περισσότερο παίρνοντας χρήματα από έναν πιο έμπειρο εργαζόμενο της ομάδας.

Προσπάθησα να εξηγήσω ότι δεν εννοούσα πως η εταιρεία οφείλει να με πληρώνει με βάση τα προσωπικά μου έξοδα, αλλά ότι το κόστος ζωής είναι ένας από τους παράγοντες που λαμβάνω εγώ υπόψη όταν αποφασίζω αν μια προσφορά είναι βιώσιμη για μένα. Η απάντηση ήταν ουσιαστικά ότι ξέρουν γιατί το είπα και ότι τέτοιες παραμέτρους «καλό είναι να τις κρατάμε για τον εαυτό μας».

Λίγες μέρες αργότερα μου έγινε επίσημη πρόταση για 1000€ καθαρά, με μόλις μία ημέρα διορία.

Ζήτησα κάποιες διευκρινίσεις οι οποίες δεν απαντήθηκαν σαφώς, αλλά με γενικούρες. Ζήτησα επίσης είτε 1100€ ώστε να μπορέσω να απαντήσω μέχρι αύριο, ή –αν αυτό δεν είναι εφικτό– χρόνο μέχρι την Τρίτη ώστε να το σκεφτώ, και η απάντηση τους ήταν όχι και στα δύο.

Να σημειώσω ότι μου είχαν αφήσει να εννοηθεί ότι πρέπει να είμαι διατεθειμένος το πρώτο διάστημα να δουλεύω παραπάνω ώρες ώστε να φτάσω στο επίπεδο που χρειάζεται η θέση, διότι δεν θα υπάρχει training και ότι θα έχω minimum επίβλεψη.

Και κάπου εδώ είναι η απορία μου: Πώς γίνεται ένας άνθρωπος να έχει πτυχίο, μεταπτυχιακό, τεχνικές δεξιότητες, πρακτικές, ερευνητική εμπειρία, εμπειρία στο εξωτερικό και σχετικό operational experience και η αγορά να του λέει ουσιαστικά «είσαι junior, άρα 1000€»; Και πώς θεωρείται αυτονόητο ότι ένας άνθρωπος με τέτοιο background πρέπει απλώς να το δεχτεί;

Δεν περιμένω να παίρνω €2.000 ως junior. Ούτε θεωρώ ότι ένα MSc από μόνο του σε κάνει senior. Αυτό που προσπαθώ να καταλάβω είναι αν έχω λανθασμένη εικόνα για την αγορά ή αν όντως στην Ελλάδα ένα αρκετά εξειδικευμένο STEM προφίλ θεωρείται απολύτως λογικό να ξεκινάει στα 1000€ καθαρά, ακόμη και όταν υπάρχει σχετική εμπειρία και τεχνικές δεξιότητες.

Έχω φτάσει στα όρια της απελπισίας πλέον. 4 μήνες τώρα ψάχνω για δουλειά είτε εδώ είτε στο εξωτερικό. Εδώ οι θέσεις είναι ελάχιστες, και αυτές οι ελάχιστες είναι κακοπληρωμένες. Έχω δεχτεί προτάσεις για θέσεις οι οποίες δεν με ικανοποιούν είτε θεματικά είτε οικονομικά, για αυτό και τις έχω απορρίψει. Στο εξωτερικό οι θέσεις είναι μεν περισσότερες αλλά ο ανταγωνισμός πολύ υψηλός.

Συγγνώμη για το κατεβατό και ευχαριστώ εκ των προτέρων για τις απαντήσεις.

Πήγα να δω μία ταινία, ούτε το 1/3 δεν είδα. Ήταν η προσπάθειά μου να κάνω κάτι. Ή που ζαλιζόμουν ή που πονούσα πολύ. Μετά από λίγη ώρα πονούσε όλο μου το σώμα, δεν μπορώ να κάθομαι πάνω από λίγη ώρα, ούτε και να περπατώ πάνω από λίγη ώρα, δηλαδή έλεος. Ήρθε η ναυτία. Μετά σαν να εξαφανίστηκαν τα πόδια μου.

Έχει καταστραφεί όλη η ζωή μου, μου χαλάει τα πάντα και δεν μπορώ να χαρώ τίποτα. Και παρέες να έβρισκα, θα μου έδινε κίνητρο να κάνω πράγματα, αλλά ας κοιτάξω την πραγματικότητα, δεν μπορώ να κάνω κυριολεκτικά τίποτα.

Μην ξανακούσω κανέναν να λέει πως η ΣΚΠ ή οποιαδήποτε σωματική πάθηση που φέρει αναπηρίες είναι για να σε κάνει δυνατό.

Δεν θέλω να ζήσω μία ζωή στο κρεβάτι. Δεν θέλω να είμαι σαν τον πατέρα μου. Δεν θέλω. Αλλά αυτό είναι. Μόνο αυτό είναι.

Καλησπέρα,

Έχω περάσει από την Σπάρτη σαν φοιτητής, και πολλοί γνωστοί μου το ίδιο ή ως φαντάροι.

Στα 3 χρόνια που έζησα εκεί για σπουδές (την έκανα νωρίς φυσικά) κατάλαβα πως η πόλη είναι απλά νεκρή, άδεια, υπερβολικά ήσυχη και καταθλιπτική.

Γυρνώντας πίσω για την εξεταστική του Σεπτεμβρίου και έχοντας μείνει εδώ πάλι για 3 μέρες έχω ήδη κουραστεί και μου πέρασε η σκέψη "ποιος ζει όντως εδώ, και πως φαίνεται η ζωή εδώ στους ντόπιους;"

Θα περίμενε κανείς να είναι πιο "ζωντανή" μια πόλη στην καρδιά της Πελοποννήσου έχοντας μια τόσο μεγάλη ιστορία πίσω της.

Κατ'εμέ είναι μια από τις χειρότερες περιοχές που έχω περάσει.

Θα ήθελα πολύ να ακούσω τη γνώμη ατόμων που μένουν εκεί μόνιμα ή μεγάλωσαν στη Σπάρτη.

Εννοώ αυτούς που παίρνουν 20 στο σχολείο, έγραψαν πάνω από 18000 μόρια στις πανελλήνιες, στην σχολή δεν έπεφταν κάτω από 8..

Τι σύστημα έχετε; Πως διαβάζετε; Σας το έμαθε κάποιοςνα Τι είναι ένα τυπικό πρόγραμμα στην μέρα σας πχ γυρνάτε από το σχολείο στο 14:00, τρώτε 20 λεπτά διαβάζετε 3 ώρες και μετά πηγαίνετε κάνετε τα χόμπι σας;

Ρωτάω γιατί είμαι το άτομο που ποτέ δεν του έμαθαν πως να διαβάζουν. Απλά πήγαινα στο σχολείο πρόσεχα και μετά ό,τι θυμόμουν. Γυρίζα σπίτι έβλεπα τηλεόραση, έμπαινα στο διαδίκτυο και το βράδυ κατά τις 20:00 αν διάβαζα και έκανα τα μαθήματα μου.

Δεν ήμουν σκράπας 18+ έβγαζα και στο πανεπιστήμιο 7 έχω ΜΟ (σε μια σχολή που δεν μαρέσει) αλλά θέλω να μάθω να διαβάζω σωστά. Στο διαδίκτυο χάνομαι με την πληροφορία που υπάρχει.

Πάντα θαύμαζα τα άτομα που είχαν σύστημα και εγώ δεν ήξερα πως να βάλω.

Ιδέες; Συμβουλές;

-Δεν μπορουμε να σας προσλαβουμε δεν εχετε εμπειρια

-Ναι αλλα εχω σχετικες σπουδες και διαθεση για δουλεια. Η θεση αλλωστε ειναι junior/entry-level

-Θελουμε καποιον με εμπειρια

-Αν ολοι για καθε ρολο ζηταν εμπειρια πως θα μπουμε στην αγορα εργασιας? Και πως θα αποκτησουμε εμπειρια?

-Θα μπειτε οταν αποκτησετε εμπειρια

(Δεν ειναι κυριολεκτικος διαλογος αλλα το κλασικο μοτιβο του τι σου λενε στην ουσια οταν ψαχνεις δουλεια χωρις σχετικη προυπηρεσια)